Trip down Memory Lane

een moment van reflectie

Geschreven door: op
Af en toe voel ik mij de Frank de Boer van de HvA. Je hebt een groep studenten, die help je verder en vervolgens komt er weer een nieuwe groep. Het is net Ajax waar ieder jaar de beste spelers weer vertrekken.

Voor de Hogeschool van Amsterdam zit ik in het panel voor Ondernemerschap & Innovatie. Elk jaar helpen we een groep studenten verder die ondernemer willen worden en ieder jaar beginnen we weer overnieuw. Wat misschien nog lastiger is is dat je ieder jaar zelf ook weer een jaar meer ervaring hebt en een jaar verder van de groep staat.

Hoe was het ook alweer toen ik net van school kwam, in een bedrijfspand trok zonder klanten, zonder personeel en gewoon begon? Het is dan lastig dat exacte gevoel terug te krijgen. Wat wist ik toen? Wat waren mijn uitdagingen en hoe heb ik ze toen opgelost? Als je echt terug gaat naar de begintijd weet je pas weer hoe het is voor de studenten die langskomen. Zonder dat je het merkt worden begrippen, kennis en werkzaamheden normaal en sta je er niet meer bij stil wat het heeft gekost om tot dit moment te komen.

Je kunt nooit in een paar sessies alle kennis overdragen. Wat je wel kunt doen is je passie voor ondernemerschap tonen en bij de studenten zoeken naar "what makes them tick". Wat is hun passie en waar staan zij 's nachts voor op behalve bier en vrouwen? Dan is het toch altijd weer een kleine overwinning wanneer er bij de eindpresentaties een team studenten is die vol passie hun plan tonen.

Toch is het ook een goede oefening voor jezelf. Zelden sta je stil bij hetgeen je bereikt - en gemist - hebt. Soms vind je een bankafschrift van een jaar of vijf geleden terug en zie je het verschil in omvang, opdrachten en met een beetje mazzel je cashflow. Waar kom je vandaan en mag je toch wel een beetje trots zijn op jezelf?

Wat als je zelfs verder gaat en je stamboom uitzoekt. Waar kwam je voorvaderen vandaan, welk beroep oefenden ze uit en wat waren de omstandigheden. Grote kans dat ze of loonwerker of ondernemer waren. In mijn geval hadden we vijf generaties timmermannen, totdat dit door het noodlot niet meer van vader op zoon kon worden doorgegeven. Ik zie mijzelf als een digital timmerman.

Ondernemers belonen hun eigen inzet zelden door daar eens bij stil te staan. Hopelijk helpt dit artikel om eens in je eigen spiegel te kijken en je zegeningen te tellen. Als je eind 2014 nog steeds midden in het ondernemerslandschap staat mag dat best een mooie prestatie genoemd worden.

Trip down Memory Lane Aantal keer bekeken: 4.610